W XVII i XVIII wieku na ziemiach polskich powstało siedem klasztorów kamedulskich. Ich fundatorami byli przedstawiciele ówczesnej elity możnowładczej oraz królowie z dynastii Wazów - Władysław IV i Jan Kazimierz. Jednak w przeciwieństwie do wielu innych zakonów, kameduli w polskiej historiografii niemal do końca wieku XIX pozostawali nieznani. I choć od tamtego czasu znacząco wzrosło zainteresowanie badawcze rodzimymi kamedułami, to nadal brakuje - jak zauważają redaktorzy niniejszej pracy - całościowego omówienia naukowego wielu ważnych zagadnień dotyczących obecności kamedułów na ziemiach polskich. Zdecydowana większość dotychczasowych opracowań naukowych dotyczy głównie sztuki, malarstwa, architektury i wyposażenia świątyń pokamedulskich. Za to „brakuje nadal - jak czytamy we wstępie do książki - kompleksowego opracowania dotyczącego zakonu na wielu płaszczyznach zagadnieniowych poruszającego szerzej tematykę fundacyjną i motywy, jakie przyświecały fundatorom tych kilku eremów kamedulskich. A także spojrzenia na całokształt życia ukrytego w ciszy na murami klauzury przez cztery wieki trwania zakonu na ziemiach polskich”. Niniejsza książka próbuje choć po części odpowiedzieć na to wyzwanie. Wydaje się to zadaniem tym bardziej koniecznym, że dziedzictwo kamedułów w Polsce nie jest wcale rozdziałem zamkniętym. Współcześnie na polskiej ziemi funkcjonują dwa klasztory kamedulskie - erem Srebrnej Góry w Krakowie i klasztor w Bieniszewie w Wielkopolsce - i nadal starają się kontynuować misję powierzoną im przez założycieli i fundatorów.