Druga faza politycznej epoki „dobrej zmiany”, przypadająca na lata 2019-2023, postawiła przed publiczną misją Kościoła katolickiego w Polsce wyzwania zupełnie wyjątkowe. Z jednej strony była to konieczność zmierzenia się ze skutkami pandemii Covid-19, z drugiej strony – obowiązek odpowiedzi na pełnoskalową agresję Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 r. i związaną z nią falę uchodźców wojennych szukających w Polsce schronienia. Oba te bezprecedensowe wyzwania ponownie postawiły Kościół w roli autorytetu publicznego, odpowiedzialnego za kształtowanie postaw obywateli, a zarazem współorganizatora pomocy humanitarnej i animatora solidarności społecznej. Na to wszystko nałożyło się przyspieszenie procesów sekularyzacyjnych, zwłaszcza wśród młodych Polek i Polaków, a także kryzys wizerunkowy i instytucjonalny wspólnoty kościelnej.  

Odnosząc się do tego burzliwego okresu – naznaczonego pandemią, wojną i niepokojami społecznymi – autor książki stawia pytania o rolę i różne wymiary obecności Kościoła we współczesnej polskiej sferze publicznej, o kształt relacji między państwem a Kościołem, o zaangażowanie Kościoła katolickiego w przestrzeń dyplomacji i stosunków międzynarodowych, a także o strategię budowania specyficznego – publicznego, a nie politycznego czy prywatnego – statusu Kościoła.