Geneza soborów powszechnych w starożytnym Kościele

Niniejsza praca podejmuje analizę genezy soborów powszechnych w starożytnym Kościele – genezy instytucji, której znaczenie dla tożsamości, struktury i misji Kościoła pozostaje fundamentalne. Szczególne miejsce zajmuje tu pytanie badawcze: jakie kryteria historyczne, teologiczne i prawnokanoniczne zadecydowały o tym, że właśnie siedem zgromadzeń synodalnych uznano za sobory powszechne? Sformułowana w pracy hipoteza głosi, że uznanie danego synodu za sobór powszechny wynikało nie tylko z liczby uczestników czy geograficznego zasięgu, ale z połączenia kilku czynników: recepcji w całym Kościele, zgodności z wiarą apostolską, udziału biskupów znaczących stolic oraz relacji do autorytetu Biskupa Rzymu.(…)

Niniejsza praca podejmuje ten niedostatecznie opracowany obszar, koncentrując się na źródłowej analizie, obejmującej akty synodalne, pisma ojców i historyków Kościoła oraz teksty prawne epoki patrystycznej. Celem jest zbudowanie integralnej, opartej na źródłach teorii soboru powszechnego w starożytności, uwzględniającej zarówno jego struktury, uczestników, autorytet, jak i związki z prymatem papieskim oraz recepcją w Kościele. (z Wprowadzenia)

ZOBACZ SPIS TREŚCI